DDA w Opolu

WSPÓLNOTA DDA W OPOLU

DDA jest w Opolu prawdopodobnie co najmniej kilkaset osób. Zaledwie kilkadziesiąt przeszło profesjonalną terapię dla DDA. Jakkolwiek by ona nie była ważna i bardzo pomocna, nie załatwia przecież raz i na zawsze wszystkich problemów całego dalszego życia.

Z roku na rok i z miesiąca na miesiąc, wyraźnie narastała potrzeba powstania grupy wsparcia dla Dorosłych Dzieci Alkoholików oraz Dorosłych Dzieci z rodzin Dysfunkcyjnych (DDD). Kilka osób od dawna było gotowych, by zaangażować się w takie działania. Rodziły się pomysły i plany…

Wreszcie cel ten został osiągnięty wiosną 22.06.2007, kiedy to powstała samopomocowa grupa DDA/DDD o nazwie: „Kwiaty na betonie”. Obecnie spotkania grupy odbywają się o 18:20, w czwartki, w salce za kościołem ojców jezuitów (patrz zakładka kontakt).

Spotkania grupy wzorowane są na klasycznych spotkaniach grup Anonimowych Alkoholików, tak zwanych „mityngach”, podobnie jak i program DDA/DDD wzorowany jest na 12-stopniowym programie Wspólnoty Anonimowych Alkoholików – pierwszym takim programie na świecie.

Zasady funkcjonowania grupy opierają się na 12 Tradycjach DDA/DDD, które także zaczerpnięte zostały z doświadczeń Wspólnoty Anonimowych Alkoholików. Stanowią one trwały fundament prawidłowego funkcjonowania takiej grupy, zapewniają bezpieczeństwo oraz anonimowość uczestnikom spotkań, a także uczą odpowiedzialności za własne zdrowienie.

Grupę organizowało trzech alkoholików wywodzących się z domów alkoholowych lub dysfunkcyjnych. Byli to ludzie po terapiach DDA (DDD), którzy potrafili zorganizować grupę, znali reguły obowiązujące na mityngach grup samopomocowych, mieli rozeznanie w zasadach pracy grup dwunastokrokowych. Uznali jednak (i słusznie), że grupy DDA nie powinni prowadzić alkoholicy – owszem, mogą normalnie uczestniczyć w mityngach (jeśli są także DDA lub DDD), ale odpowiedzialność za grupę powinna w zasadzie spoczywać w rękach „czystych” DDA.

I tak po ok. półrocznym okresie organizacyjnym i wprowadzającym, z dniem 01.01.2008 wszystkie sprawy grupy, opieka nad nią i odpowiedzialność z tym związana przekazane zostały osobom nieuzależnionym (paniom) – DDA.

Dziękujemy za odwiedziny. Jeśli uważasz, że to, co robimy ma jakiś sens (albo i nie), proszę – NAPISZ DO NAS.

Jeżeli masz jakiekolwiek pytania lub wątpliwości, jeśli chcesz się czegoś więcej dowiedzieć – RÓWNIEŻ NAPISZ.

UWAGA!
Telefon kontaktowy, informacje o grupie i jej spotkaniach (mityngach): 576 267 049.
Nie dotyczy on psychoterapii DDA!

HISTORIA WSPÓLNOTY DDA

Około 1976 roku w Nowym Jorku cztery lub pięć osób, opuściło Alateen i zaczeło uczęszczć na Al-Anon jako osoby dorosłe. Nie mogąc się odnaleźć w grupie, gdzie byli odpowiednicy ich rodziców, postanowili założyć własną grupę Al-Anon, którą nazwali „Hope for Adult Children of Alcoholic” (Nadzieja dla Dorosłych Dzieci Alkoholików).

Spotkania odbywały się w budynku Smithers na Manhattanie. Rozpoczęcie i zakończenie spotkania było takie samo jak w Al-Anon, lecz reszta spotkania została zmieniona.
Do grupy został zaproszony przez Cindy, jako gość, Anonimowy Alkoholik pięćdziesięcioletni Tony A. Cindy zaprosiła go ze względu na jego wypowiedzi, w których mówił o wpływie dorastania w domu alkoholika na jego dorosłe życie.
Różnica wieku pomiędzy nimi była znaczna gdyż uczestnicy byli dwudziestolatkami. Bariera wieku jednak znikała gdy zaczynali mówić o doświadczeniach i uczuciach wyniesionych z domów rodzinnych. Identyfikowali się z nim, i został on stałym uczestnikiem grupy.

Po pół roku zamiast wzrostu liczby uczestników grupy, czego oczekiwali wcześniej, dopiero co rozwijająca się grupa zaczynała się kurczyć do trzech lub czterech osób. Grupa była bliska zamknięcia. Tony zaprosił osoby z AA do dołączenia się do grupy jako osoby, które też miały rodziców alkoholików. Na pierwsze spotkanie przyszło 17 na trzecim było ponad 100 osób. Byt grupy stał się na tyle pewny, że część osób utworzyło drugą grupe „Generations” (Pokolenia) ze spotkaniami na St. Jean Baptiste Church. Grupie tej przewodniczył Tony A., który ciągle też uczęszczał na spotkania pierwszej grupy.

Grupa istniała bez formalnego określenia, kto do niej może należeć. Po pół roku Tony A. za namową grupowiczów napisał „The Laundry List” w których opisał cechy Dorosłych Dzieci Alkoholików. Ten dzień można uznać za początek istnienia idei grupy Dorosłych Dzieci Alkoholików. Na bazie tej listy rozpoczęto wkrótce spotkania w Kalifornii i Teksasie.

W 1979 roku opublikowano artykuł w Newsweeku o tym, że mieszkanie z alkoholikiem jako członkiem rodziny powoduje długoterminowe dysfunkcje zachowania. Był to pierwszy artykuł w krajowym czasopiśmie. Ten artykuł był podstawą drugiej części literatury o DDA.

W Polsce jako pierwszy o problemach dorosłych dzieci alkoholików zaczął mówić Jerzy Mellibruda w połowie lat osiemdziesiątych. Wtedy też (jesienią 1986 roku) powstały pierwsze grupy samopomocowe DDA. Początkowo nie opierały się na systemie 12 Kroków, dopiero nieco później odwołano się do tej metody oraz do pracy nad cechami DDA (wg metody Mellibrudy). Od początku lat dziewięćdziesiątych w Polsce prowadzi się szkolenia dla osób pragnących prowadzić grupy Dorosłych Dzieci Alkoholików.